Από την πολυετή συνεργασία της με τον διεθνή δημιουργό κοσμημάτων Νίκο Κούλη στη δημιουργία του Style Cycle, η Νίκη Λαλιώτη μιλά για τη μόδα και τις επιθυμίες που κατασκευάζει, για το βάρος του επωνύμου της, την αποχώρηση του πατέρα της από την ενεργό πολιτική και την απόφασή της να κρατήσει τη ζωή της μακριά από τη δημόσια έκθεση.
«Όταν μου ζήτησες φωτογραφίες μου για τη συνέντευξη, σκέφτηκα ότι δεν έχω!». Η Νίκη Λαλιώτη δεν έχει συνηθίσει να μιλά δημοσίως για τον εαυτό της, παρότι η επικοινωνία είναι η δουλειά της και το επώνυμό της συχνά δημιουργεί την εντύπωση ότι κάτι γνωρίζουμε ήδη για εκείνη.
Το έχει αντιμετωπίσει από τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα: άνθρωποι που σχημάτιζαν γνώμη προτού τη γνωρίσουν, προσδοκίες και προκαταλήψεις που συνόδευαν το όνομά της. «Το επίθετό μου με ακολουθεί. Πάντα υπάρχει μια γνώμη για μένα, ακόμη κι αν ο πατέρας μου έχει αποσυρθεί από την πολιτική τόσα χρόνια», θα πει αργότερα, όταν η συζήτησή μας φτάσει στον Κώστα Λαλιώτη.
Η συνεργασία με τον Νίκο Κούλη, τα κοσμήματα, οι σταρ Έχει μόλις επιστρέψει από δύο διαδοχικά ταξίδια, στο Παρίσι και στο Λονδίνο, όπου βρέθηκε στο πλευρό του διεθνούς φήμης σχεδιαστή κοσμημάτων Νίκου Κούλη. Συνεργάζονται από το 2013 και για μία δεκαετία είχε την ευθύνη της στρατηγικής, του μάρκετινγκ και της επικοινωνίας του οίκου. Σήμερα διατηρεί συμβουλευτικό ρόλο, καθώς αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο της στο Style Cycle, την επιχείρηση μεταπώλησης ρούχων και αξεσουάρ πολυτελείας που δημιούργησε μαζί με τη συνεταίρο της Ιλεάνα Ισμυρίδη.
«Με τον Νίκο έχουμε, πέρα από την επαγγελματική συνεργασία, μια πολύ σημαντική φιλία. Θα έλεγα ότι είναι μια σχέση ζωής. Όταν αποφάσισα ότι θέλω να κάνω ένα δικό μου επιχειρηματικό βήμα, το στήριξε. Αισθάνομαι όμως ότι ένα κομμάτι μου είναι στον οίκο και δεν το βλέπω μόνο ως δουλειά. Κράτησα λοιπόν έναν συμβουλευτικό ρόλο στη στρατηγική και στο μάρκετινγκ. Δεν περνούν πια όλα από εμένα, όπως παλαιότερα».
Η Νίκη Λαλιώτη με τον Νίκο Κούλη και τη Ρέιτσελ Γκάραχαν στα GEM Awards, τα «Όσκαρ του κοσμήματος», όπου ο Έλληνας δημιουργός τιμήθηκε για τον σχεδιασμό κοσμημάτων και η δημοσιογράφος για το έργο της στα μέσα ενημέρωσης Στο Παρίσι βρέθηκε για τη γιορτή της πρώτης μπουτίκ του Νίκου Κούλη εκτός Ελλάδας, ένα πάρτι στο Maxim’s με φίλους από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ακολούθησε η συμμετοχή στην PAD του Λονδίνου, όπου παρουσιάστηκε και η δουλειά του στα αντικείμενα και στα έπιπλα.
«Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Νίκου και η πολυεπίπεδη δραστηριότητά του με εμπνέουν πάρα πολύ στο να σχεδιάζουμε διαφορετικά βήματα. Όταν είχε την ανάγκη να εκφραστεί μέσα από μια άλλη φόρμα, γιατί το αντικείμενο είναι τελείως διαφορετικό από το κόσμημα, συζητήσαμε πώς αυτό θα μπορούσε να παρουσιαστεί. Είναι πολύ ωραίο ότι η μπουτίκ στο Παρίσι έχει τον χώρο ώστε να συνυπάρχουν τα αντικείμενα με τα κοσμήματά του και να βλέπει κανείς όλες τις εκφράσεις του».
Έχει παρακολουθήσει από κοντά την ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου ελληνικού οίκου σε μια διεθνή αγορά όπου μεγάλο μέρος του κλάδου ανήκει σε ισχυρούς ομίλους. «Είχε από την αρχή απευθείας σχέση με τον πελάτη και τον συλλέκτη, με το κοινό που επισκέπτεται την Ελλάδα. Παράλληλα, είχε παρουσία σε πολύ σημαντικά καταστήματα στο εξωτερικό με τους δικούς του όρους, έχοντας τη δυνατότητα να παρουσιάζει και μοναδικά κομμάτια, όχι μόνο τις πιο εμπορικές συλλογές του. Δεν είχα γνώση της αγοράς της πολυτέλειας πριν συνεργαστώ με τον οίκο. Παρακολουθώντας όμως όλα αυτά τα χρόνια τι συμβαίνει διεθνώς, είμαι πολύ περήφανη που έχει καταφέρει κάτι ολόδικό του και έχει αυτή την απήχηση».
Με ενδιαφέρει να παρατείνω τη διάρκεια ζωής ενός προϊόντος Η πρώτη δική της επιχειρηματική προσπάθεια ήταν το Momcycle, η πλατφόρμα μεταπώλησης παιδικών ειδών που δημιούργησαν οι δύο συνεταίροι, βλέποντας πόσα πράγματα παύει να χρειάζεται μια οικογένεια καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν. «Θέλαμε να ενθαρρύνουμε τους γονείς να δώσουν νέα ζωή σε όλα αυτά τα πράγματα που συχνά χαρίζουν σε συγγενείς ή φίλους, να φτάσουν και σε μια άλλη οικογένεια που τα χρειάζεται», εξηγεί.
Ακολούθησε το Style Cycle και η μεταπώληση ρούχων και αξεσουάρ πολυτελείας. Τι συμβαίνει με μια τσάντα που δεν χρησιμοποιείται, με ένα ακριβό ρούχο που φορέθηκε ελάχιστα, με όσα μένουν σε μια ντουλάπα ενώ κάποια άλλη γυναίκα θα ήθελε να τα αποκτήσει; Στην Ελλάδα η αγορά από δεύτερο χέρι εξακολουθεί, όπως λέει, να συνοδεύεται από επιφυλάξεις, παρότι για τις νεότερες γενιές είναι ήδη μια αυτονόητη επιλογή.
«Θέλαμε να συστήσουμε στην Ελλάδα τη μεταπώληση ειδών πολυτελείας με επιμέλεια, ποιότητα και τρόπο που να εμπνέει εμπιστοσύνη. Υπάρχουν πολλές διεθνείς πλατφόρμες που διαφημίζονται διαρκώς, με την προτροπή “έλα να κερδίσεις χρήματα”. Και όντως υπάρχει πλούτος στις ντουλάπες μας, τον οποίο μπορούμε να αξιοποιήσουμε. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να παρατείνουμε τη ζωή ενός προϊόντος που έχει ήδη παραχθεί, που έχει ποιότητα και ιστορία, και να το αποκτήσει κάποιος άλλος, που θα το χρειαστεί περισσότερο και θα το χαρεί περισσότερο. Υπάρχει και συναισθηματική αξία σε αυτό».
Η συζήτηση φτάνει στη βιωσιμότητα και η Νίκη Λαλιώτη είναι επιφυλακτική απέναντι στην ευκολία με την οποία χρησιμοποιείται το σχετικό λεξιλόγιο και αρκετά αυστηρή με την αγορά στην οποία εργάζεται.
«Χάνουμε την αυθεντικότητά μας» «Χρειάζεται να υιοθετήσουμε ένα πιο υπεύθυνο μοντέλο κατανάλωσης, ανεξαρτήτως γενιάς. Και δεν το λέω νοσταλγικά, αλλά πραγματικά, ακόμη και πέντε χρόνια πριν, τα είδη πολυτελείας φτιάχνονταν καλύτερα. Ήταν άλλες οι λεπτομέρειες, άλλα τα υλικά. Όσο μεγαλώνει αυτή η αγορά παγκοσμίως, όσο γίνεται ακόρεστη και μιλάμε μόνο για τον ρυθμό ανάπτυξης ενός brand, τόσο αναπόφευκτα μειώνεται η ποιότητα. Χάνεται η πρωτοτυπία και γίνονται όλα συνταγές και κατασκευάσματα».
Της επισημαίνω ότι, παρότι έχει σπουδάσει και εργαστεί στην επικοινωνία, μοιάζει να την ενοχλούν αρκετές από τις πρακτικές που κυριαρχούν σήμερα στο μάρκετινγκ της μόδας. «Με ενοχλεί η ομογενοποίηση των πάντων, το να μην υπάρχει ταυτότητα. Οι πεποιθήσεις μας, οι αξίες μας, τα συναισθήματά μας αντανακλώνται στις επιλογές που κάνουμε, στον τρόπο ζωής μας, στο τι επιλέγουμε να φοράμε και στο πώς καταναλώνουμε. Το πώς ζούμε, τι ακούμε, τι βλέπουμε, τι αγοράζουμε προσδιορίζει την ταυτότητά μας. Αν όλοι ακολουθούμε τη διαφήμιση και αυτό που βλέπουμε στα social, το περιεχόμενο με όσα θέλουν οι άλλοι να μας προωθήσουν, χάνονται και η ταυτότητά μας και η αυθεντικότητά μας».
Η Νίκη Λαλιώτη με τη συνέταιρό της Ιλεάνα Ισμυρίδη Θυμάται την πρώτη δική της αγορά από δεύτερο χέρι, ένα πολύχρωμο μαντό του Dries Van Noten. «Όταν το είδα, ένιωσα όπως όταν βλέπεις στο σινεμά μια εικόνα και λες “αχ, να ήμουν εκεί τώρα”. Μου αρέσει να αποκτώ κάτι που δεν εμφανίζεται συνεχώς μπροστά μου». Στο showroom του Κολωνακίου, στη συμβολή Σκουφά και Βουκουρεστίου, διαπίστωσαν πόσο σημαντικό ήταν για τις πελάτισσες να μπορούν να δουν και να δοκιμάσουν τα κομμάτια. Η ανταπόκριση τις ενθάρρυνε να προχωρήσουν στη δημιουργία της μπουτίκ στη Γλυφάδα.
Το μοντέλο λειτουργίας βασίζεται στην παρακαταθήκη. Η ομάδα επιλέγει τα είδη, συμφωνεί με τον ιδιοκτήτη το ποσό που θα λάβει όταν πουληθούν και αναλαμβάνει την πώληση με προμήθεια. «Δεν μπορεί απλώς κάποιος να αδειάσει την ντουλάπα του σε εμάς, υπάρχει επιμέλεια. Μέσα από όσα μας φέρνει μια γυναίκα βλέπεις το στιλ της, ποιες μάρκες τής άρεσαν ανά τα χρόνια. Μπορεί στην αρχή να το κάνει διστακτικά, να μας δώσει δύο ή τρία κομμάτια και, μόλις πουληθούν, να αρχίσει να το βλέπει και σαν παιχνίδι».
Στις προτιμήσεις τους υπάρχει μια ενδιαφέρουσα διάκριση: «Η Chanel είναι το brand που θέλουν περισσότερο να αποκτήσουν, αλλά η Louis Vuitton είναι εκείνο που πουλάει περισσότερο. Αυτό σχετίζεται με τις τιμές και με το ότι υπάρχουν πάρα πολλά μοντέλα. Ακολουθούν Dior, Gucci και Saint Laurent». Στα σχέδιά τους βρίσκεται και η επέκταση της ανδρικής κατηγορίας, που λειτουργεί ήδη πιλοτικά στη Γλυφάδα.
Η είσοδος του καταστήματος στη Γλυφάδα Η ενασχόληση με την πολυτέλεια της δημιουργεί ερωτήματα για τη δική της θέση μέσα σε όσα συμβαίνουν; «Με απασχολεί πάρα πολύ, στη δουλειά μου, στο πώς είμαι ως μαμά, ως άνθρωπος, ως πολίτης. Νιώθω μια διαρκή αναστάτωση, η οποία δυστυχώς δεν φέρνει πάντα την αλλαγή. Υπάρχουν πάρα πολλές πληγές γύρω μας και η δική μου απάντηση είναι μέσα από τη δουλειά μου, τις επιλογές μου, τον τρόπο που ζω καθημερινά, να κάνω τη δεδομένη στιγμή ό,τι καλύτερο μπορώ. Δεν θεωρώ ότι η ενασχόληση με τη μόδα ή την αγορά της πολυτέλειας σε κάνει να μην έχεις επαφή με όσα συμβαίνουν γύρω σου», λέει.
Μεγάλωσα με συναισθηματική ασφάλεια Η πολιτική υπήρξε μέρος της καθημερινότητάς της από παιδί. Τη ρωτώ πώς ήταν να ξεκινά να εργάζεται με ένα επώνυμο που μπορούσε να προκαλέσει συμπάθεια ή δυσπιστία πριν προλάβει η ίδια να δείξει τη δουλειά της. «Θεωρώ ότι οπουδήποτε κι αν είχα επιλέξει να δραστηριοποιηθώ θα υπήρχε μια ετικέτα ή μια πιο εξονυχιστική παρακολούθηση όσων κάνω. Μεγάλωσα όμως με μεγάλη συναισθηματική ασφάλεια. Ήξερα ότι θέλω να πειραματιστώ, να σπουδάσω. Σπούδασα επικοινωνία και αρχικά μου άρεσαν περισσότερο τα κοινωνιολογικά, τα θεωρητικά, τα ψυχολογικά μαθήματα. Μετά ανακάλυψα ότι μου αρέσουν και το μάρκετινγκ και η διαφήμιση. Η επαγγελματική μου τριβή με διαφορετικές πλευρές της επικοινωνίας μού έδειξε ότι μέσα από τη δουλειά μου και τις σχέσεις που δημιουργώ φαίνεται ποια είμαι».
Ξέρει ότι κάποιοι θα την κρίνουν από το επώνυμό της, όποια δουλειά κι αν κάνει. Έχει αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να το αλλάξει. Όσο για το ενδιαφέρον που εξακολουθεί να προκαλεί ο πατέρας της, «το ότι, τόσα χρόνια μετά την αποχώρησή του, εξακολουθεί να αφορά πολύ κόσμο το βρίσκω κολακευτικό».
Όταν τη ρωτώ αν αισθάνθηκε ανακούφιση με την αποχώρηση του Κώστα Λαλιώτη από την ενεργό πολιτική, διαφωνεί με τη λέξη που χρησιμοποιώ. «Δεν ανακουφίστηκα. Είμαι πάρα πολύ περήφανη για την ακεραιότητά του και για το πολιτικό του μυαλό. Είναι ένας άνθρωπος που δεν μιλάει μόνο τη γλώσσα της πολιτικής, μιλάει και τη γλώσσα των πράξεων και των έργων. Έχω απεριόριστο θαυμασμό για όσα έκανε. Παρακολουθώ πάντα την πολιτική, αλλά δεν μπορώ να σχολιάσω την επιλογή του να μείνει εκτός».
Τα σενάρια επιστροφής του Κώστα Λαλιώτη Τι σκέφτεται κάθε φορά που επανέρχονται τα σενάρια για επιστροφή του; «Τον ξέρω πολύ καλά. Η πολιτική είναι κάτι δυναμικό και καμιά φορά το να μη μιλάς δημόσια, να μην εκτίθεσαι, δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεσαι, δεν σε ενδιαφέρει και δεν σε προβληματίζει μια κατάσταση».
Για τον εαυτό της αποκλείει την ενασχόληση με την πολιτική. «Το αποκλείω, ειδικά όπως είναι τώρα η πολιτική. Νιώθω ότι υπάρχει ένας φοβερός ευτελισμός. Δεν θέλω απλώς να κουνάω το δάχτυλο, να είμαι άλλος ένας άνθρωπος που εκφράζει τη γνώμη του. Είναι θέμα αντίληψης για τα πράγματα. Με ενοχλούν όμως οι απολιτικοί άνθρωποι και το να πορεύεσαι στη ζωή κρατώντας μια απόσταση. Δεν πιστεύω στην απόσταση. Πιστεύω ότι πρέπει να είσαι παρών, να συνδέεσαι με τους ανθρώπους, με τα προβλήματα και τις ανάγκες τους, ακόμη κι αν δεν είσαι στην πολιτική».
Η Νίκη με τον πατέρα της, Κώστα Λαλιώτη, στα εγκαίνια της μπουτίκ του Style Circle στη Γλυφάδα / Studio Panoulis Η πολιτική επικοινωνία την ενδιαφέρει και την παρακολουθεί. Θα συζητούσε ιδέες για έναν άνθρωπο στον οποίο πιστεύει, η προοπτική όμως να αναλάβει μια πολιτική καμπάνια δεν την ελκύει. Την ενοχλεί η απαίτηση το περιεχόμενο να είναι διαρκώς προκλητικό ή ψυχαγωγικό και η ομοιότητα που παρατηρεί στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι υποψήφιοι.
«Δεν μπορείς να κατασκευάζεις υποψηφίους. Ειδικά στην Αμερική, όπου η ρητορική είναι πολύ συγκεκριμένη, ακόμη και η γλώσσα του σώματος, είναι σαν να μιμούνται όλοι το ίδιο πρότυπο. Σίγουρα παίζει ρόλο να σου κερδίσει κάποιος το ενδιαφέρον, να σου φανεί ειλικρινής ή συμπαθής». Πιστεύει, ωστόσο, ότι οι εκλογικές επιλογές έχουν βαθύτερα αίτια, συνδέονται με τη δυσαρέσκεια των ανθρώπων για όσα ζουν και δεν εξηγούνται μόνο από την επιτυχία μιας επικοινωνιακής εκστρατείας.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο
