Τις αδελφικές ευχές του προς τον εορτάζοντα Οικουμενικό Πατριάρχη εξέφρασε κατά την προσφώνησή του στον Πανηγυρικό Μεγάλο Εσπερινό επί τη εορτή των Αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στη γενέτειρα του Παναγιωτάτου κ.κ. Βαρθολομαίου, τους Αγίους Θεοδώρους στην Ίμβρο, ο Πατριάρχης Βουλγαρίας κ.κ. Δανιήλ. Ο Προκαθήμενος της εν Βουλγαρία Ορθοδόξου Εκκλησίας μαζί με τον Πατριάρχη Ρουμανίας κ.κ. Δανιήλ συμμετέχουν στον εορτασμό των ονομαστηρίων του Οικουμενικού Πατριάρχου, ο οποίος γίνεται στην Ίμβρο για πρώτη φορά στα 35 χρόνια της Πατριαρχικής του διακονίας.
“Η παρουσία ημών ενταύθα δεν αποτελεί μόνον έκφρασιν σεβασμού προς το πρόσωπόν Σας. Διαλαλεί πρωτίστως την μαρτυρίαν της ενότητος της Ορθοδοξίας, της αδελφικής κοινωνίας των Αγίων του Θεού αδελφών Εκκλησιών και της κοινής πορείας ημών «εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφ. δ΄ 3). Και αύριον, επί το κοινόν Ποτήριον της Θείας Ευχαριστίας συναχθησόμενοι, θα δοξάσωμεν τον εν Τριάδι Θεόν πανηγυρίζοντες την φωτοφόρον μνήμην των αγίων Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα, ανανεούντες παραλλήλως τους δεσμούς αυτής ταύτης της εν Χριστώ κοινωνίας και την κοινήν μαρτυρίαν των Εκκλησιών ημών εις τον σύγχρονον κόσμον”, είπε, σε σημείο της προσφώνησής του ο Πατριάρχης Βουλγαρίας.
Η συνοδική αναγνώριση πλήθους νέων Αγίων πολύτιμη παρακαταθήκη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου Ο κ.κ. Δανιήλ αναφέρθηκε σε ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της 35ετούς Πατριαρχίας του κ.κ. Βαρθολομαίου το οποίο είναι η ανάδειξη και συνοδική αναγνώριση πολλών νέων Αγίων της Εκκλησίας μας.
“Ἐὰν ἠρωτᾶτό τις ποῖον θεωροῦμεν ὡς τὸ σπουδαιότερον ἐπίτευγμα τῆς τριακονταπενταετοῦς Ὑμῶν Πατριαρχίας, πέραν βεβαίως τῶν πολλῶν καὶ γνωστῶν ἐπιλοίπων προσφορῶν Σας, θὰ ἀπηντῶμεν ὅτι μία ἐκ τῶν πολυτιμοτέρων πνευματικῶν παρακαταθηκῶν τῆς περιόδου ταύτης εἶναι ἡ ἀνάδειξις καὶ ἡ συνοδικὴ ἀναγνώρισις πλήθους νέων ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ὡς νεοφανέντων καὶ τηλαυγῶν ἀστέρων ἐν τῷ οὐρανίῳ αὐτῆς στερεώματι. Κατὰ τὰ τριάκοντα πέντε ταῦτα ἔτη, ὑπὸ τὴν Ὑμετέραν σεπτὴν Πατριαρχίαν, πλέον τῶν ἑξήκοντα νέων ἁγίων προσετέθησαν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν εἶναι ἰδιαιτέρως γνωστοὶ καὶ προσφιλεῖς καὶ εἰς τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλάγιον βουλγαρικὸν λαόν: ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης ὁ «Μὲ Συγχωρεῖτε», ὁ ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, ὁ ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής, ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης καὶ πλεῖστοι ἄλλοι, ὧν τὰς πρεσβείας θεοπειθῶς ἐξαιτούμεθα. Διότι οἱ ἅγιοι εἶναι ὁ πολυτιμότερος καρπὸς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ναοί, ἱδρύματα, πρωτοβουλίαι δράσεως καὶ λοιπὰ ἔργα παραμένουσιν πάντοτε ἀσφαλῶς σημαντικά· ὅμως οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ φαεινοὶ ἐκεῖνοι ὁδοδεῖκται –ἢ μᾶλλον οὐρανοδεῖκται– οἵτινες ἀποκαλύπουσιν εἰς κάθε ἐποχὴν τὴν ζῶσαν καὶ παντευεργέτιδα παρουσίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Διὸ καὶ ἡ ἀναγνώρισις τῆς τοῦ Θεοῦ μαρτυρίας περὶ αὐτῶν, ἤγουν ἡ ἁγιοκατάταξίς των, ἡ προσευχητικὴ μετ’ αὐτῶν κοινωνία καὶ ἡ μίμησις τῆς πίστεως καὶ τῆς πολιτείας αὐτῶν, ἀποβλέπουσιν εἰς τὴν προσωπικὴν ἡμῶν μέθεξιν μετὰ τῆς θείας δόξης καὶ εἰς τὴν βεβαίαν καὶ σταθηρὰν ἡμῶν ἑδραίωσιν ἐντὸς τοῦ Θεανθρωπίνου Σώματος τῆς ἁγιοτόκου Ἐκκλησίας. Καὶ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ ἁγιόλεκτος αὕτη χορεία τῶν συγχρόνων ἁγίων, τοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία ἀνεγνώρισε κατὰ τὰ αὐτὰ ἔτη τῆς ἁγιοφιλοῦς Ὑμῶν Πατριαρχίας, πρεσβεύει ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαυόμενον Κύριον ὑπὲρ τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος, ἐνισχύουσα καὶ ἐπιστηρίζουσα Ὑμᾶς εἰς τὴν πολυσχιδῆ καὶ πολυεύθυνον διακονίαν Σας, ἀλλὰ καὶ κρατύνουσα καὶ ἐνδυναμοῦσα ὁλόκληρον τὴν στρατευομένην Ἐκκλησίαν ἐν τῇ πορείᾳ αὐτῆς διὰ μέσου τοῦ παρόντος χαλεποῦ αἰῶνος”, είπε.
“Εκθύμως ευχόμεθα ο Πανάγαθος Θεός, διά πρεσβειών της Παναγίας Αυτού Μητρός, του φερωνύμου προστάτου Σας αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, του Αποστόλου Βαρνάβα, του αγίου Λουκά, αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, του Ιατρού, και πάντων των Αγίων, να Σας χαρίζη ακλόνητον κατ’ άμφω υγίειαν, αδιάπτωτον εν Κυρίω χαράν και αγαλλίασιν, ειρήνην αστασίαστον, φωτισμόν και δύναμιν εξ ύψους, ίνα συνεχίζητε επί πολλά ακόμη έτη την ευλογημένην διακονίαν Σας προς όφελος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, επ’ αγαθώ της πανορθοδόξου ενότητος”, ευχήθηκε.
Αναλυτικά ολόκληρη η προσφώνηση του Πατριάρχη Βουλγαρίας κ.κ. Δανιήλ:
Πρὸ ὀλίγων μηνῶν εἴχομεν τὴν εὐλογίαν νὰ πραγματοποιήσωμεν τὴν πρώτην εἰρηνικὴν καὶ ἀδελφικὴν ἐπίσκεψίν μας εἰς τὸ Φανάριον, εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Κατὰ τὴν περίστασιν ἐκείνην μετέβημεν εἰς τὴν Βασιλεύουσαν Πόλιν μετὰ τῶν προσφιλῶν ἡμῶν ἀδελφῶν, τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας, ἵνα ἐκπληρώσωμεν χρέος ἱερὸν καὶ ἐκκλησιαστικὸν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αὕτη τυγχάνει ἡ ἱστορικὴ ἡμῶν Μήτηρ, διὰ τῆς ὁποίας οἱ πρόγονοι ἡμῶν ἐδέξαντο τὸ σωτήριον φῶς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἡ ἐπίσκεψις ἐκείνη ἀπεδείχθη, κατὰ κοινὴν ὁμολογίαν, τελεσφόρος καὶ καρποφόρος. Ἤλθομεν ἐν πνεύματι ἀγάπης καὶ εἰρήνης καὶ εὕρομεν τὴν αὐτὴν ἀγάπην καὶ τὴν αὐτὴν εἰρήνην. Δοξάζομεν τὸν Πανάγαθον Θεόν, ὅστις ηὐδόκησε νὰ μᾶς χαρίσῃ τότε στιγμὰς ἀληθοῦς ἐν Χριστῷ κοινωνίας, φιλαδελφίας καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος, αἵτινες θὰ παραμείνωσιν ἀνεξίτηλοι καὶ βαθέως ἐγκεχαραγμέναι εἰς τὴν μνήμην μας.
Κατὰ μίαν μάλιστα τῶν συνομιλιῶν ἡμῶν, Παναγιώτατε, μὲ τὴν ἰδικήν Σας χαρακτηριστικὴν ἀδελφικὴν ἐγκαρδιότητα, ἠξιώσατε νὰ προσκαλέσητε τὴν ἡμετέραν Μετριότητα νὰ παραστῇ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς τὴν Ἴμβρον, ἐπὶ τῇ διπλῇ χαρμοσύνῳ καὶ πανευφροσύνῳ ταύτῃ περιστάσει, ἤτοι τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, καθ’ ἣν ἄγετε τὰ σεπτὰ ὀνομαστήριά Σας, καὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς τριακονταπενταετοῦς Πατριαρχικῆς Σας διακονίας εἰς τὸν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Προσέτι, μοὶ ἐδηλώσατε ὅτι θὰ ἐχαίρετε ἰδιαιτέρως ἐὰν συνεορτάζαμεν τὴν διπλῆν ταύτην πανήγυριν ὁμοῦ μετὰ τοῦ ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ῥουμανίας, κ. Δανιήλ. Ὅταν δέ, μετὰ ταῦτα, ἀπεστείλατε εἰς τὴν Βουλγαρίαν πατριαρχικὴν ἀντιπροσωπείαν, συνοδευομένην ὑπὸ τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἴμβρου καὶ Τενέδου κ. Κυρίλλου, ἔσπευσα νὰ ἀπαντήσω ὅτι δι’ ἐμὲ ἡ παρουσία μου εἰς τὴν σημερινὴν ἑορτὴν θὰ περιποιοῦσε ἰδιαιτέραν τιμὴν καὶ χαράν.
Καὶ ἰδοὺ τανῦν, μετὰ τοῦ πεφιλημένου ἡμῶν ἀδελφοῦ, τοῦ Ἁγίου Νευροκοπίου κ. Σεραφείμ, εὑρισκόμεθα ἐδῶ, εἰς τὴν ἰδιαιτέραν Ὑμῶν πατρίδα, τὴν πανεύμορφον νῆσον τῆς Ἴμβρου, συνηγμένοι εἰς τὸν περικαλλῆ τοῦτον ἱερὸν ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, εἰς τὸ χωρίον Σας ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, ἵνα τιμήσωμεν καὶ γεράρωμεν τὴν μνήμην τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καὶ Βαρνάβα, τιμῶντες ἐν ταὐτῷ καὶ Ὑμᾶς, προσωπικῶς, Παναγιώτατε, ἐπί τε τοῖς Ὑμετέροις ἀγομένοις ὀνομαστηρίοις καὶ τῇ τριακονταπενταετηρίδι τῆς ἀγλαοκάρπου πατριαρχικῆς Ὑμῶν ἀρχιερατείας καὶ οἰακοστροφίας.
Μόλις πρὸ ὀλίγου ἠκούσαμεν εἰς τὸν Μέγαν Ἑσπερινὸν τὸν ἐμπεπνευσμένον ὕμνον τῆς Ἐκκλησίας: «Τῇ σαγήνῃ τῆς γλώττης σου, θεοῤῥῆμον Ἀπόστολε, ἐκ βυθοῦ ἀνήγαγες ματαιότητος καὶ χαλεπῆς ἀθεότητος τοῦ κόσμου τὰ πέρατα, καὶ προσήγαγες Χριστῷ τῷ Θεῷ διὰ πίστεως…». Καὶ ἡμεῖς, ἀποβαλλόμενοι διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως τὴν ματαιότητα καὶ τὴν ἀθεότητα τοῦ ἐπικήρου τούτου κόσμου, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ δεόμεθα τοῦ Παναγάθου Θεοῦ ὑπὲρ τῆς ὑγιείας, τῆς μακροημερεύσεως καὶ τῆς κατὰ Θεὸν ἐνισχύσεως τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος, ὑπὲρ τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου καὶ τοῦ ηὐλογημένου λαοῦ αὐτοῦ, τῶν πανευλαβῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἴμβρου, τῶν συγγενῶν καὶ τῶν οἰκείων Σας, καθὼς καὶ πάντων ἐκείνων οἵτινες Σᾶς περιβάλλουσιν μὲ ἀγάπην, σεβασμὸν καὶ ἀδιάλειπτον υἱϊκὴν ἀφοσίωσιν.
Εἴμεθα σήμερον εἰς τὴν νῆσον ὅπου ἐγεννήθητε, ὅπου ἐγεύθητε τὴν εὐφορίαν τῆς πρώτης συμμετοχῆς εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν καὶ ὅπου ἐδιδάχθητε τὰ πρῶτα γράμματα. Καὶ δὲν εἶναι οὐδόλως τυχαῖον ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν ἱερὸν ναόν, ἐν ᾧ τὴν 8ην Μαΐου 1940 ἐλάβετε τὸ Ἅγιον Βάπτισμα μὲ τὸ ὄνομα «Δημήτριος» καὶ ἐνεδύθητε τὸν Χριστὸν καὶ τὴν παντευχίαν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως.
Ἐδῶ ἐλάβετε τὰ πρῶτα μαθήματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ εὐσεβείας παρὰ τῶν εὐλαβεστάτων γονέων Σας, τῶν μακαριστῶν Χρήστου καὶ Μερόπης, καὶ παρὰ τοῦ ἀοιδίμου πατρὸς Ἀστερίου· εἴη ἡ μνήμη πάντων αὐτῶν αἰωνία καὶ ἄληστος. Ἐδῶ, πιστεύομεν, ἐκαλλιεργήθησαν διὰ πρώτην φορὰν ἐκεῖναι αἱ ἀρεταί, αἵτινες μέχρι σήμερον χαρακτηρίζουσιν τὸ σεβαστὸν πρόσωπόν Σας, ἤτοι ἡ ἁπλότης, ἡ φιλοξενία, ἡ ἀνεπιτήδευτος ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπον, καθὼς καὶ ἡ βαθεῖα προσήλωσις εἰς τὴν μακραίωνα παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Διὰ τοῦτο καὶ δικαίως ὡμολογήσατε εἰς μίαν συνέντευξίν σας: «Εἶμαι ψυχῇ τε καὶ σώματι Ἴμβριος» (27 Ἰουνίου 2011). Καὶ πράγματι, ἡ ὁμολογία αὕτη δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μίαν ἀνάμνησιν τῆς ἐξ Ἴμβρου ἑλκομένης Ὑμῶν καταγωγῆς, ἀλλὰ ἔκφρασιν βαθείας πνευματικῆς σχέσεως πρὸς τὸν τόπον, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν παράδοσιν ποὺ ἐπεσφράγισαν τὰ πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς Σας.
Ἐδῶ, εἰς τὸν ἱερὸν τοῦτον ναόν, πρὸ ἑξήκοντα πέντε ἀκριβῶς ἐτῶν, τὴν 12ην Αὐγούστου 1961, ἐτελέσθη ἡ μοναχική Σας κουρά. Ἐν συνεχείᾳ, τὴν ἑπομένην ἡμέραν, κατὰ τὴν εἰς διάκονον χειροτονίαν σας ἐλάβετε τὸ ὄνομα «Βαρθολομαῖος».
Εἷς δὲ ἐκ τῶν ἐπιφανεστέρων συμπατριωτῶν Σας, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρετε ἀπὸ τῆς χειροτονίας σας, συμφώνως πρὸς τὴν σώφρονα καὶ προνοητικήν, ὡς ἀπεδείχθη, ἐπιλογὴν καὶ ὑπόδειξιν τοῦ ἀοιδίμου Γέροντός Σας, ὁ λόγιος ἀρχιμανδρίτης Βαρθολομαῖος ὁ Κουτλουμουσιανός, γράφει εἰς τὸ Ἱστορικὸν Ὑπόμνημά του περὶ τῆς νήσου Ἴμβρου τὰ ἑξῆς ἀξιοσημείωτα: «Ὁ λαὸς τῆς Ἴμβρου […] εἶναι εὐφυής, εὐάγωγος καὶ παντοίας παιδείας δεκτικός» (ἐν Κωνσταντινουπόλει 1845, σ. 69). Ἡ μαρτυρία αὕτη, διατυπωθεῖσα πρὸ σχεδὸν δύο αἰώνων, φαίνεται νὰ εὑρίσκῃ εἰς τὸ πρόσωπόν Σας μίαν ἰδιαιτέρως εὔγλωττον ἐπιβεβαίωσιν καὶ μίαν ζῶσαν ἀνταπόκρισιν. Διότι αἱ φυσικαὶ ἀρεταὶ τῆς Ἰμβριακῆς ἰδιοσυγκρασίας, τὰς ὁποίας κατὰ λεπτὸν περιγράφει ὁ Κουτλουμουσιανός, συνεδυάσθησαν ἐν τῷ Ὑμετέρω προσώπῳ μετὰ τῆς περιωνύμου χριστιανικῆς παιδείας, τῆς ἐπιμελοῦς ἐκκλησιαστικῆς καλλιεργείας καὶ τῆς πολυετοῦς ὀτρηρᾶς διακονίας τῆς Ἐκκλησίας. Οὕτως, ἡ μικρὰ αὕτη νῆσος τοῦ Αἰγαίου, ἡ ὁποία κατὰ καιροὺς ἀνέδειξεν ἀξιολόγους κληρικούς, λογίους καὶ εὐεργέτας τοῦ Γένους, ἠξιώθη νὰ προσαγάγῃ εἰς τὴν ἔνδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸν Πατριάρχην αὐτῆς, τὸν Πρῶτον τῇ τιμῇ ἀνὰ μέσον τῶν θεοφιλῶν Προκαθημένων τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν.
Οὕτω, τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1991, μετὰ τὴν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ μακαριστοῦ προκατόχου Σας, τοῦ ἀπὸ Ἴμβρου καὶ Τενέδου Πατριάρχου κυροῦ Δημητρίου, ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος ἐξέλεξεν Ὑμᾶς εἰς τὸν Πατριαρχικὸν Θῶκον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἤδη ὅμως, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐξελέγητε, βεβαίαν καὶ πλήρη εἴχατε τὴν συναίσθησιν ὅτι ἡ πατριαρχικὴ διακονία δὲν συνιστᾷ προνόμιον, ἀλλὰ σταυρόν, θυσίαν καὶ πολυκύμαντον εὐθύνην. Διὰ τοῦτο καὶ εἰς τὸν Ἐπιβατήριον Λόγον Σας, ἐτονίσατε χαρακτηριστικῶς: «Παραλαμβάνομεν τὸν σταυρὸν Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου εἰς συνέχισιν τῆς ἀνόδου εἰς τὸν Κρανίου Τόπον, εἰς συσταύρωσιν ἡμῶν τῷ Κυρίῳ καὶ τῇ Αὐτοῦ συσταυρωμένῃ Ἐκκλησίᾳ, εἰς συντήρησιν τοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως» (2 Νοεμβρίου 1991). Ἀναλαμβάνοντες τὴν εὐθύνην τῆς ναυκληρίας καὶ τῆς πηδαλιουχίας τῆς νοητῆς νηὸς τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἐγιγνώσκετε καλῶς, Παναγιώτατε, τὰς δυσχερείας, τοὺς πειρασμούς, τὰς ποικίλας προκλήσεις καὶ τὰ βάρη τὰ συνοδεύοντα τὴν διακονίαν τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ ὅμως, πεποιθότες εἰς τὴν θείαν πρόνοιαν καὶ τὴν χάριν τοῦ Παντάνακτος Κυρίου, ἀνελάβετε φιλοπόνως τὸ βαρὺ τοῦτο φορτίον τῆς πατριαρχικῆς διακονίας, διακονήσαντες ἐπὶ τριάκοντα πέντε ἔτη τὴν Ἐκκλησίαν μετὰ ἀκαμάτου ἀφοσιώσεως καὶ ἀγογγύστου φροντίδος.
Εἶναι γνωστὰ τὰ λόγια τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅστις, πληροφορηθεὶς τὴν ἐκλογὴν Ὑμῶν, εἶπεν· «Ὁ Θεὸς ἐξέλεξε τὸν κατάλληλο ἄνθρωπο γιὰ τὴν κατάλληλη θέση, κατὰ τὸν κατάλληλο καιρό». Ἐν τῇ ῤήσει ταύτῃ, ἁπλῇ μὲν κατὰ τὴν διατύπωσιν, βαθυστοχάστῳ δὲ καὶ ἐμβριθεῖ κατὰ τὸ περιεχόμενον, ἀποτυποῦνται εὐστόχως ἡ ἱκανοποίησις καὶ αἱ ζωηραὶ ἐλπίδες πολλῶν πιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας ἅμα τῇ Ὑμετέρᾳ θεοπροβλήτῳ ἐκλογῇ.
Καὶ ἐπειδὴ αὕτη ἡ ἀναφορὰ ἔφερε εἰς τὴν μνήμην μας ἕναν σύγχρονον ἅγιον τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιτρέψατέ μοι νὰ προσθέσω μίαν ἀκόμη σκέψιν. Ἐὰν ἠρωτᾶτό τις ποῖον θεωροῦμεν ὡς τὸ σπουδαιότερον ἐπίτευγμα τῆς τριακονταπενταετοῦς Ὑμῶν Πατριαρχίας, πέραν βεβαίως τῶν πολλῶν καὶ γνωστῶν ἐπιλοίπων προσφορῶν Σας, θὰ ἀπηντῶμεν ὅτι μία ἐκ τῶν πολυτιμοτέρων πνευματικῶν παρακαταθηκῶν τῆς περιόδου ταύτης εἶναι ἡ ἀνάδειξις καὶ ἡ συνοδικὴ ἀναγνώρισις πλήθους νέων ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ὡς νεοφανέντων καὶ τηλαυγῶν ἀστέρων ἐν τῷ οὐρανίῳ αὐτῆς στερεώματι.
Κατὰ τὰ τριάκοντα πέντε ταῦτα ἔτη, ὑπὸ τὴν Ὑμετέραν σεπτὴν Πατριαρχίαν, πλέον τῶν ἑξήκοντα νέων ἁγίων προσετέθησαν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας, πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν εἶναι ἰδιαιτέρως γνωστοὶ καὶ προσφιλεῖς καὶ εἰς τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλάγιον βουλγαρικὸν λαόν: ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης ὁ «Μὲ Συγχωρεῖτε», ὁ ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, ὁ ὅσιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, ὁ ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής, ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης καὶ πλεῖστοι ἄλλοι, ὧν τὰς πρεσβείας θεοπειθῶς ἐξαιτούμεθα. Διότι οἱ ἅγιοι εἶναι ὁ πολυτιμότερος καρπὸς τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ναοί, ἱδρύματα, πρωτοβουλίαι δράσεως καὶ λοιπὰ ἔργα παραμένουσιν πάντοτε ἀσφαλῶς σημαντικά· ὅμως οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ φαεινοὶ ἐκεῖνοι ὁδοδεῖκται –ἢ μᾶλλον οὐρανοδεῖκται– οἵτινες ἀποκαλύπουσιν εἰς κάθε ἐποχὴν τὴν ζῶσαν καὶ παντευεργέτιδα παρουσίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Διὸ καὶ ἡ ἀναγνώρισις τῆς τοῦ Θεοῦ μαρτυρίας περὶ αὐτῶν, ἤγουν ἡ ἁγιοκατάταξίς των, ἡ προσευχητικὴ μετ’ αὐτῶν κοινωνία καὶ ἡ μίμησις τῆς πίστεως καὶ τῆς πολιτείας αὐτῶν, ἀποβλέπουσιν εἰς τὴν προσωπικὴν ἡμῶν μέθεξιν μετὰ τῆς θείας δόξης καὶ εἰς τὴν βεβαίαν καὶ σταθηρὰν ἡμῶν ἑδραίωσιν ἐντὸς τοῦ Θεανθρωπίνου Σώματος τῆς ἁγιοτόκου Ἐκκλησίας. Καὶ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ ἁγιόλεκτος αὕτη χορεία τῶν συγχρόνων ἁγίων, τοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία ἀνεγνώρισε κατὰ τὰ αὐτὰ ἔτη τῆς ἁγιοφιλοῦς Ὑμῶν Πατριαρχίας, πρεσβεύει ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαυόμενον Κύριον ὑπὲρ τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος, ἐνισχύουσα καὶ ἐπιστηρίζουσα Ὑμᾶς εἰς τὴν πολυσχιδῆ καὶ πολυεύθυνον διακονίαν Σας, ἀλλὰ καὶ κρατύνουσα καὶ ἐνδυναμοῦσα ὁλόκληρον τὴν στρατευομένην Ἐκκλησίαν ἐν τῇ πορείᾳ αὐτῆς διὰ μέσου τοῦ παρόντος χαλεποῦ αἰῶνος.
Παναγιώτατε,
Ἐπιτρέψατέ μοι νὰ Σᾶς εὐχαριστήσω ἐκ βάθους καρδίας διὰ τὴν ἀδελφικὴν πρόσκλησίν Σας νὰ εὑρισκώμεθα σήμερον ἐδῶ, εἰς τὴν εὐλογημένην ταύτην νῆσον, μετὰ τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ῥουμανίας, κ. Δανιήλ, συμμετέχοντες εἰς τὴν χαρὰν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἴμβρου καὶ τῶν πνευματικῶν τέκνων Σας.
Ἡ παρουσία ἡμῶν ἐνταῦθα δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἔκφρασιν σεβασμοῦ πρὸς τὸ πρόσωπόν Σας. Διαλαλεῖ πρωτίστως τὴν μαρτυρίαν τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ἀδελφικῆς κοινωνίας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς κοινῆς πορείας ἡμῶν «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφ. δ΄ 3). Καὶ αὔριον, ἐπὶ τὸ κοινὸν Ποτήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας συναχθησόμενοι, θὰ δοξάσωμεν τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν πανηγυρίζοντες τὴν φωτοφόρον μνήμην τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Βαρθολομαίου καὶ Βαρνάβα, ἀνανεοῦντες παραλλήλως τοὺς δεσμοὺς αὐτῆς ταύτης τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας καὶ τὴν κοινὴν μαρτυρίαν τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον.
Ἐκθύμως εὐχόμεθα ὁ Πανάγαθος Θεός, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας Αὐτοῦ Μητρός, τοῦ φερωνύμου προστάτου Σας ἁγίου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, τοῦ Ἰατροῦ, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, νὰ Σᾶς χαρίζῃ ἀκλόνητον κατ’ ἄμφω ὑγίειαν, ἀδιάπτωτον ἐν Κυρίῳ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, εἰρήνην ἀστασίαστον, φωτισμὸν καὶ δύναμιν ἐξ ὕψους, ἵνα συνεχίζητε ἐπὶ πολλὰ ἀκόμη ἔτη τὴν εὐλογημένην διακονίαν Σας πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος.
Εἰς πολλά, εὐλογημένα, εἰρηνικὰ καὶ καλλίκαρπα ἔτη, Παναγιώτατε!
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.
