Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και μοιραζόμαστε μαζί σας τις εντυπώσεις μας.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά συνδέει τη θυσία της Άλκηστις με τη σύγχρονη γυναικοκτονία. Η Θεοδώρα Τζήμου, ως Θάνατος, και ο Κώστας Νικούλι, ως Απόλλωνας, δημιουργούν μια καθηλωτική εισαγωγή με απόκοσμους ήχους σε μια μεταλλική σκηνή. Η τραγωδία κορυφώνεται με τον θρήνο της Άλκηστις, την οποία ερμηνεύει εξαιρετικά η Ηρώ Μπέζου. Ο Γιάννης Νιάρρος αποδίδει τον δειλό βασιλιά Άδμητο, που δέχεται τη θυσία της και σταδιακά καταρρέει ηθικά μπροστά στον θάνατό της. Η παράσταση στρέφεται στην κωμωδία με την εμφάνιση του Ηρακλή, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Ζυγούρης. Μαζί με τον Νιάρρο, απογυμνώνουν την πατριαρχική βία μέσα από το δραματικό και το κωμικό στοιχείο, προκαλώντας το γέλιο. Η ιλαροτραγική ατμόσφαιρα εκθέτει τον Άδμητο ως σύμβολο της πατριαρχικής εξουσίας. Ωστόσο, το φινάλε της παράστασης ήταν άνισο και αμήχανο, με την παράσταση να χάνει τον ρυθμό της και να ολοκληρώνεται μετέωρα, χωρίς κάθαρση. Σε μια σκηνή μεταλλική, γλιστερή, γεμάτη χορδές που παράγουν ήχους στριγκούς και απόκοσμους -τη χιόνια μουσική του θανάτου-, η Άλκηστις θυσιάζεται για να σώσει τον άντρα της, τον Άδμητο, βασιλιά των Φερών της Θεσσαλίας, παίρνοντας τη θέση του στον Κάτω Κόσμο, ώστε το βασίλειό του να μην χάσει την κεφαλή του. Η γυναίκα μπαίνει μπροστά για να συνεχίσει ο άντρας να ζει και η ηθική τάξη των πραγμάτων διασαλεύεται. Αυτή η ευφυής σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, για την τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη, φέρνει το έργο στο σήμερα, στη ρευστότητα του μεταμοντέρνου κόσμου, για να πραγματευθεί το ζήτημα της γυναικοκτονίας ως μια μορφή ανακλαστικής πατριαρχικής οργής απέναντι στα φεμινιστικά κεκτημένα. Η γυναίκα που με τις χάρες και τα ταλέντα της έχει βγει μπροστά, διεκδικώντας επαίνους και πρωτεία, δικαιώματα και τιμές για τις αρετές και τις ικανότητές της, σαν την χαρισματική Άλκηστη, εν προκειμένω, που είναι πιο αγαπητή στο βασίλειο των Φερών κι από τον ίδιο τον βασιλιά-σύζυγό της, εξακολουθεί τελικά να υφίσταται μια συγκαλυμμένη πατριαρχική βία που στις πιο ακραίες της περιπτώσεις εκδηλώνεται με τη μορφή της γυναικοκτονίας.
Η Θεοδώρα Τζήμου υποδύεται το Θάνατο στην παράσταση «Άλκηστις» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida Η πρώτη εντύπωση από την παράσταση, είναι καθηλωτική. Η Θεοδώρα Τζήμου, υποδυόμενη το Θάνατο, βρίσκεται στο μπροστά μέρος της σκηνής, κάτω από αυτήν, «θαμμένη» στους ταφτάδες ενός μαύρου επιβλητικού φορέματος, σαν την ηρωίδα στις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ που βυθίζεται σταδιακά στην άμμο. Τα χέρια της δεμένα με χορδές κινούνται πότε ήπια και πότε με αγριότητα, παράγοντας ήχους τρομακτικούς που προκαλούν δέος. Ο Θάνατος και ο θεός Απόλλωνας (Κώστας Νικούλι) που παίζει με το δοξάρι του τις χορδές του Άδη, προσπαθώντας να διαπραγματευθεί την επερχόμενη θυσία της Άλκηστις, δημιουργούν μια σκηνή που κόβει την ανάσα.
Το εντυπωσιακό, μεταμοντέρνο σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, είναι σαν να βλέπεις μέσα στα σπλάχνα ενός μουσικού οργάνου. Από τις ανοιχτές χοάνες του άνθρωποι ξεχύνονται και έρπονται στην επικλινή σκηνή, σταδιακά σηκώνονται στα δυο τους πόδια και προσπαθούν να ισορροπήσουν, όπως οι άνθρωποι που βιώνουν το πένθος ή το φόβο του επερχόμενου θανάτου, προσπαθώντας να διαχειριστούν το σοκ, να καταπιούν τον τρόμο, να τον εκλογικεύσουν, να τον μεταβολίσουν μέσα τους.
Στιγμιότυπο από την παράσταση «Άλκηστις» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida Στη συνέχεια έρχεται η κορύφωση της τραγωδίας, μια υψηλή στιγμή του έργου, με το θρήνο της Άλκηστις (εκπληκτική η ερμηνεία της Ηρώς Μπέζου) και του Χορού, καθώς ο Άδμητος δέχεται δειλά να θυσιαστεί η γυναίκα του για να γλιτώσει αυτός.
Ο Γιάννης Νιάρρος, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, υποδύεται άψογα τον δειλό βασιλιά που κρυμμένος πίσω από την πατριαρχική του εξουσία, σταδιακά καταρρέει. Καθώς τα προσχήματα πέφτουν ένα-ένα και ο Άδμητος χάνει από πάνω του κάθε ένδυμα ηθικής, η ερμηνεία του Νιάρρου αποκτά περισσότερη αμφισημία και λεπτότητα, αντικατοπτρίζοντας ακόμα και με τον τόνο ή το χρώμα της φωνής του, το γεγονός ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Στιγμιότυπο από την παράσταση «Άλκηστις» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida Ο Νιάρρος, μαζί με τον εξαιρετικό Γιώργο Ζυγούρη που υποδύεται τον Ηρακλή, παίρνουν στην πορεία την παράσταση πάνω τους, καθώς ο Ευριπίδης στρέφεται από την τραγωδία σε μια αριστοφανικού τύπου κωμωδία που απογυμνώνει την πατριαρχική βία μέχρι το φινάλε.
Οι σκηνές από την εμφάνιση του Ηρακλή που τελικά θα παλέψει με το Θάνατο για να αρπάξει από τα χέρια του τη νεκρή Άλκηστη και να την φέρει πίσω στον Άδμητο αναστημένη αλλά βουβή, άλαλη, είναι εκπληκτικές. Η σκηνοθεσία του Καραντζά παντρεύει άψογα και αρμονικά το δραματικό με το κωμικό στοιχείο, προκαλώντας αβίαστα το γέλιο του κοινού. Επική η στιγμή που ο Ηρακλής χορεύει στα πόδια του τον μικρόσωμο υπηρέτη του Άδμητου.
Η ιλαροτραγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί αριστοτεχνικά ο ευφυής Καραντζάς εκθέτει απείρως τον χαρακτήρα του Άδμητου, στο πρόσωπο του οποίου αντικατοπτρίζεται η πατριαρχική εξουσία. Ο Άδμητος είναι ο άνδρας που στηρίζει την εξουσία του πάνω στις χάρες της γυναίκας του, η οποία πάει στα μετόπισθεν για να αφήσει αυτόν να βαδίσει μπροστά και να πάρει τα εύσημα. Είναι ο δειλός βασιλιάς που δέχεται να πεθάνει η βασίλισσά του για να σωθεί ο ίδιος, αλλά και ο γυναικοκτόνος που αφού οδηγήσει στο θάνατο τη γυναίκα που νομίζει ότι είναι κτήμα του, στη συνέχεια πέφτει στη γη και τη θρηνεί και μόνο τότε αρχίζει να συνειδητοποιεί τι πραγματικά έχει κάνει.
Η σκηνοθεσία της παράστασης υπηρετεί πλήρως τον τρόπο με τον οποίο ο Ευριπίδης έγραψε αυτό το έργο για να δώσει μια τραγωδία η οποία στάζει τόση ειρωνεία, που στο τέλος γίνεται κωμωδία. Μικρά ολισθήματα σε αυτή την πειραματική σκηνή φυσικά υπάρχουν, όπως το άνισο φινάλε. Εδώ η σιωπή που κυριαρχεί, πριν ο Άδμητος αγκαλιάσει τη βουβή γυναίκα του που ανέστησε ο Ηρακλής, αντί να προκαλεί δέος, προκαλεί μια κάποια αμηχανία, αφήνοντας την αίσθηση ενός μετέωρου φινάλε. Συνολικά, η παράσταση χάνει σε ρυθμό, κάποια στιγμή μετά την κωμική εισβολή του πατέρα του βασιλιά (υπέροχος ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης) αλλά και την εμφάνιση του Ηρακλή που προκαλεί αβίαστο γέλιο, υπάρχει μια κοιλιά που μένει σταθερή μέχρι το αμήχανο φινάλε. Συγκρητικά με τα 3/4 της παράστασης, το τελευταίο τέταρτο είναι άνισο, όχι μονάχα εξαιτίας της επιλογής του Ευριπίδη να αφήσει την τραγωδία χωρίς κάθαρση, αλλά ενός σκηνοθετικού οράματος που ξεκινά πολύ δυνατά, συνεχίζει συναρπαστικά, αλλά μοιάζει τελικά να μην ολοκληρώνεται.
Info: n-t.gr
Επόμενος σταθμός: 23/7 ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ – ΒΥΡΩΝΑΣ
Προπώληση εισιτηρίων για τον Βύρωνα και τους υπόλοιπους σταθμούς της περιοδείας: ticketservices.gr
ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ «Πέδρο Πάραμο»: Το αριστούργημα όπου βασίζεται η ταινία του NetflixΔιαβάσαμε το νέο βιβλίο του Πέδρο Αλμοδόβαρ με 12 αδημοσίευτες ιστορίες που φωτίζουν ποιος πραγματικά είναιΤζωρτζ Στάινερ, νέο βιβλίο: «Ζούμε ένα μακρύ Σάββατο αναμονής. Θα γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα Κυριακή; Αμφίβολο» Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο
